زمانی چین برای کفش ایرانی التماس میکرد

Also, some of the Iranian manufacturers do not care about the quality of their products so they can’t present in the international market. And Of course, the exportation volume was not increased. Iranian shoe exportation in the last decade has not been grown. Also, in the last years, there was almost 16 million dollars of shoe imports from Turkey, Germany, China, and Emirates. About the destination countries, we can say that almost 50% of this exportation was for Iraq. And only 5% is for leather shoes. ۹۵% of this exportation is for non-leather shoes and products. The amount of imported shoes that Iranian people bought in 2016, is 15.5 million dollars.

The First problem is the smuggled shoes. Also, 2015 was the year that Iranian shoe exportation had the most amount of income in these years (144 million dollars). Some of them even doesn’t think about the shoe exportation. In the same year, the amount of Iranian shoe exportation was 96.6 million dollars. How is the situation of Iranian shoe exportation? The volume of shoe exportation in this time has decreased though. Shoe imports into Iran was going on in these years though. Until 2011, there were lots of shoe importation into Iran from France, Taiwan, and Lebanon. After Tabriz, there are Qom, Tehran, Mashhad, and Yazd in the next ranks. And after that, there are Afghanistan, Azerbaijan, Turkmenistan, and Syria.

Eventually, manufacturers who are thinking about shoe exportation, they haven’t enough knowledge about marketing. The amount of shoe exportation in 2006, was 74 million dollars. The increase in raw materials price is the other major problem these days. همه برندها در ایران تلاش میکنند تا این موارد به خوبی در ساخت کفش هایشان رعایت شود. متأسفانه صادرات ایران در حوزه کفش تنها به 120 میلیون دلار به کشورهای همسایه محدود میشود. خود واژه کفش حدود 120 واژه دارد، برای خودم باور کردنی نبود چون با مردم که صحبت می کنم نهایتاً گیوه و چارق را می شناسند، من یک کفش دارم به اسم کلارک، جنس این کفش از شاخ بز وحشی است؛ و آن را از ارتفاعات چهار محال بختیاری پیدا نموده ام. تا محصول را با قیمت ارزان به دست اورند. امروزه، تعدادی از تولیدکنندگان کفش ایرانی محصولات خود را با نشان کفش ملی از فروشگاههای کفش ملی میفروشند.

تبریز بعنوان پایتخت چرم و کفش کشور است (برای اطلاعات بیشتر در این مورد، میتوانید به مصاحبه تصویری تیم تولید محتوای فروشگاه اینترنتی نیازکو با کفش سی سی مراجعه کنید؛ چراکه مؤسس برند کفش سی سی، حاج محمدحسین خادم بعنوان پدر کفش ایران نامیده شده است و وجود چنین برندها و چنین افرادی در تبریز، این شهر را شایسته این عنوان کرده است). وقتی پس از انقلاب این کارخانهها تعطیل شدند و در اختیار دولت وقت قرار گرفت، کارگران و کارمندان این برندها خودشان فعالیت در این حوزه را آغاز کردند. همچنین دانشجویان با تعطیلی دانشگاهها در کارخانهها مشغول کار میشدند. چرا با این حجم صادرات در همان زمان مدیران کارآفرین به این فکر نیفتادند که طراحی کفش را هم در داخل انجام دهند؟ همچنین بخشی از نیاز هم به شکل چرم خام از پاکستان وارد و در داخل پردازش میشد.