سرگذشت برندهای کفش ایرانی

متاسفانه تا به امروز کفش های ایرانی این نکته را نادیده گرفته اند و حتی با قیمت بسیار مناسب تر آن ها نتوانسته اند فروش قابل توجهی نمایند و بسیاری از افراد که قصد خرید کفش ارزان را دارند میل آن ها به خرید کفش غیر اصل اما با ظاهر بهتر ترغیب می شود. در همایشی که در سال 87، با عنوان احیای نام ها و نشان های تجاری ایرانی برگزار شد، فعالان صنعت کفش به بی توجهی به مرگ برندهای باارزش در صنعت کفش نظیر کفش ملی و کفش گام و همچنین بی برنامگی دولت در سطح کلان که هیچ برنامه ای برای حفظ ارزش «برند»های ملی نداشت، اعتراض کردند این اعتراضات با این محور بیان می شد که کفش ملی نشان دهنده هویت صنعت کفش در ایران است و نباید با واگذاری فروشگاه های آن به سایر ارگان ها و در نهایت تغییر کاربری آنها، سعی در کمک به مردن این هویت بکنیم.

نعلین با کفه چوب و روی چرمی، طوری طراحی شده که شخص کاملا راحت باشد و از پشت پا بی محافظ است. شعله جلیلی متولد سال 1333 در تبریز و تحصیلاتش در زمینه مترجمی زبان آلمانی است و 24 سال سابقه گردشگردی دارد و عضو انجمن گردشگران است ولی بخش عمده مطالعات وی روی پایپوش های سنتی ایرانی است. اگر تا به حال کفش های تولیدی ایران را دست کم گرفتید، به خودتان ظلم کردید! سابقه استفاده از چرم به عنوان لباس در ایران کم نیست بنابراین برای انسجام و دقت بیشتر این مطلب، اجازه بدهید به سراغ زمانهای خیلی دور نرویم و فعالیت صنعت چرم را از دوران معاصر برایتان شرح بدهیم؛ نخستین کارخانه چرمسازی ایران در سال ۱۳۰۸ در شهر تبریز پایهگذاری شد. کفش رسمی مردانه و کفش پاشنهدار زنانه در همین دوران وارد ایران شد و تا زمان پهلوی ادامه داشت. اما در دوران صفوی بازهم کفش ایرانیزه شد و طراحی آن به شکل زیبایی تغییر کرد.

گیوه در زمان صفوی برای کشاورزان و مشاغلی که نیاز به پیاده روی داشت، در چهار محال و بختیاری ساخته شد. در دورهٔ هخامنشیان استفاده از کفش اهمیت بیشتری پیدا کرد و یافتهها نشان میدهد که پاپوشهای موجود در این دوره شامل دورنگ قرمز و زرد بوده است. احتمالاً رنگ قرمز برای اشراف و شاهان استفاده میشده و رنگ زرد برای رعیت. که با چرم قرمز درست می شد. زیرا معتقد بود که چند هزار نفر از این طریق زندگی می کنند. شرکت تنتاک با طراحی و تولید انواع کفشهای ایرانی، این امکان را برای مصرفکنندگان ایرانی بوجود آورده است تا بتوانند با هزینه اندک تجربه استفاده از یک کفش راحت و بادوام را داشته باشند. پس از پوشیدن کفش و بستن بند آن، روی یک پای خود ایستاده و با پای دیگر خود به دیوار ضربه وارد کنید. شناخت برترینها در هر محصولی کار سادهای است و کافیست یک بار آن را امتحان کنید.

این موضوع را نباید از نظر دور داشت که طراحان در هر کشوری برمبنای آب و هوا، شکل و آناتومی پای مردم کشور خودشان تصمیم به طراحی قالب فرضی که شکل پا را دربر دارد، می گیرند و با قلب شبیه سازی شده اقدام به طراحی مدل و ظاهر یک کفش می کنند که این موضوع با سلیقه، پوشش رایج و مذهب همان کشور مطابقت دارد. در این مقاله به بررسی هفت مورد از مشهورترین برندهای چرم ایرانی پرداختهایم. در این مقاله میخواهیم از برندهای معروف چرم ایرانی بگوییم. قدیمیترین پاپوش ایرانی گیوه است. چموش یکی از پاپوش های دستساز ایران است که مربوط به جغرافیای شمال ایران است. رنگ های استفاده شده برای نعلین سفید و زرد و مشکی است. به گزارش همشهریآنلاین به نقل از اکونومیست، کفش پاشنهبلند در اصل برای آقایان طراحی شده بود و هدفی فوقالعاده عملی داشت: به گفته الیزابت سملهک از موزه کفش باتا در تورنتو، سربازان اسبسوار ایرانی در قرن دهم این کفشها را میپوشیدند تا زمانی که پا در رکاب میایستند و با تیر و کمان دشمن را هدف میگیرند، پاشنه، تعادل آنها را حفظ کند و ثابت بمانند.