سرگذشت برندهای کفش ایرانی

اکثر کفشهای آن زمان لاستیکی و پلاستیکی بودند، اما ایروانی با نبوغی که داشت در سال ۱۳۳۷ با افتتاح کارخانه تولید چرم زمینه را برای تولید کفش چرم هم فراهم کرد. تقریبا دو سه سال پیش بود که کفشهای اسکچرز وارد ایران شدند. بیشترین صادرات در بین انواع کفش مربوط به کفشهای با رویه چرم مصنوعی و زیره پلیمر بوده که ۴۹ درصد ارزش صادرات را به خود اختصاص داده است. او با ۲ کارشناس و ۱ دستگاه اتوکلاو به ایران بازگشت و کار خود را در زمینه تولید کفش ایرانی ملی آغاز کرد. از سال ۱۳۳۹ توسعه و انتقال فعالیتها به مکانی جدید واقع در اسماعیل آباد آغاز شد. به این ترتیب، مسیر جدیدی در صنعت کفش ایران آغاز شد.

حیاتی افزود: در تمام دنیا برای واردات سه تعرفه ۴، ۱۵ و ۲۰ درصدی وجود دارد اما در ایران تعداد تعرفههای وارداتی به حدی است که کتاب ان به اندازه یک دیکشنری است و مسائل و مشکلات تولیدکنندگان را بسیار زیاد میکند. البته ملی و بلا از تولیدکنندگان دیگر هم کفش می خرند و فروشگاه هایشان را پر می کنند. اکثر اقلام وارداتی او و همکاران انگلیسیاش چتایی (نوعی گونی)، چتر، کفش و گالش (نوعی کفش پارچهای مشابه گیوه) بودند. با توجه به این که این تولیدیها در ایران قرار دارند و محصولاتی که تولید میکنند در کشور عزیزمان تولید میشود به همین دلیل نسبت به مشابه خارجی قیمت بسیار پایینتری دارند اما این قیمت پایین دلیل بر کیفیت پایین محصولات نیست.

یکی از بزرگترین صادرات کشور در زمینه صادرات کفش چرم است زیرا ایران از سالها قبل در این زمینه بسیار فعال بوده و محصولات خوب و با کیفیتی را وارد بازار کرده است. مارک های کفش به معنی مهارت زیادی در تولید کفش چرم است. کفش پا را در برابر عفونت محافظت ميکند. جلیلی این مهم را نهتنها بهلحاظ زیباییشناسی مهم میداند، بلکه میگوید توجه کفشدوزان به قالب پا و اقلیم جغرافیایی، نشان از بینش آنان دارد. ناخنهاي انگشت پا معمولاً منجر به درد، قرمزي و تورم ميشوند. انگشت چکشي ميتواند ناشي از پوشيدن کفشي مانند کفش پاشنه بلند باشد که انگشت را به حالت خميده در ميآورد. ایروانی نیز این نیاز را درک کرده و معتقد بود که همه مردم به نان و کفش نیاز دارند. اما اگر بتوانند گاهی نان نخورند، نمیتوانند بیکفش بمانند. در بازارهای داخلی حدود ۷۵ تا ۸۰ درصد انواع پاپوشها در داخل کشور تولید شده و ما سهمی بالا از بازار را در دست داریم اما با این حال ظرفیتهای تولیدی ما به شکل ۵۰ درصدی در حال حرکت هستند و اگر ساماندهیهای لازم صورت بگیرد، امکان افزایش حجم صادرات نیز مهیا خواهد شد.

بسیاری از ما با این برند خاطره داریم. این برند توسط یک زوج ایرانی ایتالیایی با هدف نمایش زیبایی، سنت و تسلط هنری فرهنگ باستانی ایرانی است. یکی از مشکلات آن موقع بازار عرضه و توزیع منظم بود، ایروانی برای حل این مشکل به فکر افتتاح فروشگاههایی برای توزیع مستقیم محصولات در سرتاسر کشور افتاد و تا سال ۱۳۵۵ توانست ۲۵۷ مغازه (بعد تا ۴۰۰ مغازه) در سرتاسر ایران خریداری و افتتاح کند که ۸۷ شعبه آن در تهران بود. در ابتدا کارخانه روزانه ۱۰۰ تا ۱۵۰ جفت کفش تنیس (نوعی کفش با زیره پلاستیکی و روکش کتانی) با نام ولکو تولید میکرد و کمی بعد به ۴۰۰ جفت در روز رسید. این کارخانه، پس از انقلاب به دلیل وابستگی مدیران و بنیانگذاران آن به خاندان پهلوی و نظام شاهنشاهی مصادره شد تا پس از متواری شدن آنها این دو کارخانه نیز به مصادره شورای انقلاب درآید و زیرمجموعه ای از سازمان صنایع ملی کشور شود.