مهجوریت صنعت کفش ایرانی(مهندس امین رشیدی) – کار از نو

کفش را چه با چرم تولید کنیم چه با مصنوعی جات قطعا هوا از هیچ کدوم عبور نمی کند که باعث تعرق و ناراحتی پا می شود و از طرفی راحتی کفش رها را هم ندارند. همچنین گروه صنعتی ملی تصمیم داشت از ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۰ صادرات خود را در بازارهای جهانی به ۸ میلیون دلار افزایش دهد. بعد از تجربه موفق کفش ملی در مهرآباد جنوبی، دیگر آن مکان پاسخگوی خط تولید کفش ملی نبود و ایروانی به دنبال افتتاح فاز بعدی خود یعنی افتتاح پارک صنعتی ملی افتاد. در این مجموعه، دو کارخانه «استاندارد» (ادامه رویه کارخانه مهرآباد) و «تاف» (تولید کفشهای صنعتی) قرار داشت که هر کدام دفاتر اداری، رستوران، مهدکودک و نانوایی مستقل خود را داشتند و همچنین ۴۰۰ خانه سازمانی در محیط پارک برای رفاه کارگران ساخته شده بود.

برای مثال تیم او از سال ۱۳۳۹ تحقیقات مختلفی را بر روی سایز پای مردان و زنان و کودکان انجام دادند و محصولات شرکت بعد از هر تحقیقی تغییر داده میشد و در جهت بهبود محصول قدم برمیداشتند. یکی از ویژگیهای محمدرحیم ایروانی، نوآوریهای او در گسترش کسبوکار کفش ملی بوده است. او همواره آموزش را محور اصلی توسعه خود و شرکتش قرار میداد و با آموزش کارمندان و تحقیقات دقیق بازار توانست به سرعت در داخل و خارج ایران کفش ملی را توسعه دهد. البته آموزش فقط مختص کارمندان نبود و ایروانی بر آموزش کارگران نیز اصرار جدی داشت.

مجموعه آموزشی کفش ملی برای آموزش بهتر با «سازمان مدیریت صنعتی» نیز در ارتباط بود و گروههای مختلفی برای تحصیل بین آنها در حال رفتوآمد بودند. شاید بتوان گفت شرکت اوکاباشی تنها میراث باقی مانده از خانواده ایروانی بوده که توسط دو نسل بعد از رحیم ایروانی در حال اداره شدن است. او کلاسهای سوادآموزی مختلفی را در شرکت خود برگزار کرد و کارگرهای نخبه خود را به خارج از کشور برای تحصیل و آموزش میفرستاد تا مابقی نیز به تحصیل و آموزش تشویق شوند. البته همین کورسوی اندک نیز توسط کفاشان تبریزی که از قدیم الایام در صنعت کفش دستی بر آتش داشتند، روشن نگه داشته می شود.

با بزرگتر شدن کسبوکار، در نهایت ایروانی در سال ۱۳۴۷ قطعه زمینی در اسماعیل آباد (واقع در کیلومتر ۱۸ جاده قدیم کرج) خریداری کرد و تا سال ۱۳۴۹ پارک کارخانجات گروه صنعتی ملی در آنجا احداث شد. پس از انتقال کامل به شهرک صنعتی جدید، این تحقیقات به صورت تخصصی دنبال شد و توانست به رکن دیگری برای موفقیت کفش ملی تبدیل شود. با توسعه بازار و شروع صادرات موفق گروه صنعتی ملی در سال ۱۳۴۵، ایروانی تصمیم گرفت تا دست به تغییرات بزرگتر بزند و در کنار تولید کفش به تولید جوراب (شرکت جوراب فالکه)، کفش ایمنی، صنعتی و نظامی (شرکت کفش صنعتی) نیز مشغول شود. حتی برای بهرهوری بهتر، او به اجبار زمانی را برای استراحت و خواب کارگران بین شیفتهای کاری در نظر گرفت.