کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران

ماده اولیه و ابزار بافت رویه گیوه در گیوه های پنبه ای، شامل نخ پنبه و در مورد گیوه های ابریشمی، نخ ابریشم است. در دوخت این نوع گیوه ابزار آلات ماشینی دخالتی ندارند و تمام کارها به صورت دستی انجام می شود. همان طور که توضیح دادیم، تولید کفش در آن دوره کاملاً سنتی بود و یکی از نوآوریهای محمدرحیم متقی ایروانی ماشینی کردن این صنعت بود. اما او که سودای تولید کفش در ایران را داشت راهی اروپا شد و پس از سفری که به چکسلواکی داشت، توانست دو کارشناس تولید و یک اتو کلاو (وسیلهای برای گرم کردن پلاستیک و …) را به ایران وارد کند و با این تجهیزات تولید گالش ماشینی را با تنها ۳۵ کارگر آغاز کرد. امروزه صدها نفر از زنان منطقه هورامان در شهرهای پاوه ونودشه ونوسود وحتی مریوان و تمام روستاهای هورامان به کار گیوه بافی وگیوه چنی مشغول می باشند.

در این مطلب، به معرفی کامل این محصول پرطرفدار خواهیم پرداخت و ضمن ارائهی اطلاعات مفید در رابطه با هنر گیوه بافی و انواع این پاپوش، به شما خواهیم گفت که گیوه صنایع دستی کجاست و از کجا میتوانید انواع گیوه را مناسبترین قیمت ممکن تهیه کنید؛ با ما همراه باشید. شایان ذکر است متقاضیان عزیز، در صورت نیاز به مشاوره تخصصی در این رابطه می توانند با مشاوران موسسه حقوقی فکربرتر تماس حاصل نموده و از بانک نام موسسه حقوقی فکربرتر نیز استفاده نمایند. همچنین مدتی بعد از راهاندازی شرکت، پاساژی را در محله گلوبندک تهران با طرحی از خودش احداث کرد که بعدها آن را «استاندارد» نامید. همچنین توانست با مازاد ظرفیت تولیدی، محصولاتی دیگر مثل قالبسازی و پلاستیکسازی برای صنایع خودرویی تولید کند.

او همچنین برای رفاه بیشتر و توسعه شهرسازی در آن زمان جاده قدیمی و باریک مهرآباد را بازسازی کرد. 4-در صورت تولید بیشتر آوازه آن می تواند به خارج از محدوده منطقه نیز کشیده شود و موجب تامین نیاز های دیگر منطقه گردد. پاپوش یا پاافزاری است که از دو قسمت جوراب و زیره تشکیل شده است. یکی از این نیازها، نیاز به کفش بود که یک محصول کاملاً وارداتی به حساب میآمد. ارتفاع پاشنهی گیوه باید کمی بیشتر از قسمتهای دیگر آن باشد. که زنان، آن را به دور گردنه و چرخه می انداختند و در اندازه های مختلف که 5 لا و 10لا و 14لا و یا بیشتر برای دوختن ملکین شکل می دادند. گویا متوجه شده بود که ادامه تحصیل ممکن است طولانی باشد و او را از ایدههای خود دور کند. پس از اینکه تار و پود کفش را به یکدیگر گره زدند، قسمتهای اضافی بریده میشوند تا محصول نهایی به دست آید.

این روزها، هنرمندان بسیاری در استانهای ایلام، چهارمحال و بختیاری، کرمانشاه، کردستان، لرستان و زنجان، به گیوهبافی مشغول هستند. این نوع کفشهای دست دوز دارای طرفداران بسیاری است. اکثر کفشهای آن زمان لاستیکی و پلاستیکی بودند، اما ایروانی با نبوغی که داشت در سال ۱۳۳۷ با افتتاح کارخانه تولید چرم زمینه را برای تولید کفش چرم هم فراهم کرد. اکثر اقلام وارداتی او و همکاران انگلیسیاش چتایی (نوعی گونی)، چتر، کفش و گالش (نوعی کفش پارچهای مشابه گیوه) بودند. مدتها بعد نیز در کارخانه خودش اکثر تألیفات و مکتوبات اداری را بر عهده داشت. در این زمان، شرکت کفش ولکو (Velco Shoe) آمریکا حاضر به سرمایهگذاری بر روی این کارخانه و انتقال فناوری به ایران شد. در گذشته کم بودن راه های ارتباطی و نوع معیشت مبتنی بر دامداری و کشاورزی و ضرورت تحرک فراوان در فصول سه گانه بهار و تابستان و پاییز (که فصل کار هستند) پا افزاری را می طلبید که سبک، راحت، مقاوم، خنک و در عین حال ارزان باشد و توسط خود عشایر و روستائیان و جوامع نیمه شهری با امکانات موجود در منطقه قادر به تولید آن باشند.