گام هایی برای راه اندازی و ثبت شرکت گیوه بافی

بنا به افسانههای تاریخی نخستین انسانی که در اثر نیاز موفق به ساختن و تهیه گیوه شد سرداری از سرداران ایران باستان به نام «گیو» پسر گودرز و داماد رستم جهان پهلوان بود که همین امر باعث شد تا این پایپوش دستساز، نام گیوه را صاحب شود. با توسعه بازار و شروع صادرات موفق گروه صنعتی ملی در سال ۱۳۴۵، ایروانی تصمیم گرفت تا دست به تغییرات بزرگتر بزند و در کنار تولید کفش به تولید جوراب (شرکت جوراب فالکه)، کفش ایمنی، صنعتی و نظامی (شرکت کفش صنعتی) نیز مشغول شود. بعد از تجربه موفق کفش ملی در مهرآباد جنوبی، دیگر آن مکان پاسخگوی خط تولید کفش ملی نبود و ایروانی به دنبال افتتاح فاز بعدی خود یعنی افتتاح پارک صنعتی ملی افتاد. وقتي که برگشت براي فرزندانش از اروپا کفش هديه آورده بود. در این مجموعه، دو کارخانه «استاندارد» (ادامه رویه کارخانه مهرآباد) و «تاف» (تولید کفشهای صنعتی) قرار داشت که هر کدام دفاتر اداری، رستوران، مهدکودک و نانوایی مستقل خود را داشتند و همچنین ۴۰۰ خانه سازمانی در محیط پارک برای رفاه کارگران ساخته شده بود.

اکثر کفشهای آن زمان لاستیکی و پلاستیکی بودند، اما ایروانی با نبوغی که داشت در سال ۱۳۳۷ با افتتاح کارخانه تولید چرم زمینه را برای تولید کفش چرم هم فراهم کرد. تنها پاپوش وي هم محسوب مي شده اند. مجموعه کارهایی که روی پارچه های کهنه و فرسوده لباس از جمله برش نواری پارچه، به هم فشردن و متراکم کردن و سپس دوختن مجدد آن ها به یکدیگر که کف گیوه های سنتی با این روش درست می شودف را تخت کشی می گویند. معمولا زنان با نخ پنبه ای یا نخ ظریف پشمی رویه گیوه را میبافند. مواد تشکیل داده گیوه نخ پنبه ای، نخ قالی و نخ ابریشم (در شهرستان آباده استان فارس اصطلاحاً تنه نامیده می شود) و ضایعات چرم است. 12-در آخرین مرحله با طی مراحل بالا، تخت گیوه به گیوه چین تحویل داده می شود و گیوه چین با استفاده از یک سوزن گیوه را می چیند.

برای مثال تیم او از سال ۱۳۳۹ تحقیقات مختلفی را بر روی سایز پای مردان و زنان و کودکان انجام دادند و محصولات شرکت بعد از هر تحقیقی تغییر داده میشد و در جهت بهبود محصول قدم برمیداشتند. مراحل تولید یک گیوه از تهیه مواد اولیه گرفته تا ساخت زیره گیوه و بافندگی رویه آن که در مراحل آخر صورت می پذیرد هر کدام به نوبه خود توسط استادکار مخصوص تولید می شود. یکی از مشکلات آن موقع بازار عرضه و توزیع منظم بود، ایروانی برای حل این مشکل به فکر افتتاح فروشگاههایی برای توزیع مستقیم محصولات در سرتاسر کشور افتاد و تا سال ۱۳۵۵ توانست ۲۵۷ مغازه (بعد تا ۴۰۰ مغازه) در سرتاسر ایران خریداری و افتتاح کند که ۸۷ شعبه آن در تهران بود.

ایروانی تنها به بازار داخلی بسنده نکرد و با تجربه خوب صادرات کفش به روسیه، در سال ۱۳۴۵ با افتتاح دفتری در لندن به فکر صادرات به اروپا افتاد و توانست تا سال ۱۳۵۵ علاوه بر روسیه، محصولات مختلف خود مثل دمپایی اتافوکو و کفشهای کتانی را به بلژیک، فرانسه، اسکاندیناوی، انگلستان و آلمان صادر کند. همچنین گروه صنعتی ملی تصمیم داشت از ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۰ صادرات خود را در بازارهای جهانی به ۸ میلیون دلار افزایش دهد. گروه صنعتی ملی از اولین شرکتهای ایران بود که برای تمامی نیازهای خود از مواد اولیه تا صادرات و واردات و بازاریابی شرکتهای مستقلی داشت. با شروع صادرات کفش ملی به خارج از مرزهای ایران، یکی از افتخارات کفش ملی که در آن زمان تأمین یکپارچه کفشهای ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی بود، رقم خورد. ایروانی توانست با مدل فکری صحیح به راحتی کفش را که در آن زمان کالایی لوکس به حساب میآمد در ذهن مردم به عنوان یک نیاز اصلی تلقی کرده و با تولید انواع کفش برای تمامی طبقات جامعه، مدل پوششی جامعه را دستخوش تغییرات جدی کند.