گيوه سنتی انواع گوناگوني دارد

از ایام قدیم تا به اکنون که از آن زمان ها بسیار گذشته است، گیوه را مناطق کرد و لر نشین ساخته و مورد کاربرد قرار داده اند. در حال حاضر محل کارخانهها (پارک صنعتی کفش ملی) به انبار تبدیل شده که بخشی از آن در اختیار شرکت خودروسازی سایپا است و بخش دیگر آن تبدیل به انبار کفش شده است. صنعتی شدن شهرها مدل زندگی افراد را تغییر داده و نیازهای جدیدی برای مردم ایجاد کرده بود. از طرف دیگر، از سالهای ۱۳۳۰ به بعد، ایران به سمت صنعتی شدن پیش میرفت و کارخانهها یکی پس از دیگری ساخته میشدند.

اما او که سودای تولید کفش در ایران را داشت راهی اروپا شد و پس از سفری که به چکسلواکی داشت، توانست دو کارشناس تولید و یک اتو کلاو (وسیلهای برای گرم کردن پلاستیک و …) را به ایران وارد کند و با این تجهیزات تولید گالش ماشینی را با تنها ۳۵ کارگر آغاز کرد. شکل آن شبیه دسته هاون است و برای کوبیدن و نرم کردن چرم یا روار مورد استفاده قرار می گیرد. همان طور که توضیح دادیم، تولید کفش در آن دوره کاملاً سنتی بود و یکی از نوآوریهای محمدرحیم متقی ایروانی ماشینی کردن این صنعت بود.

عمده مردم آن دوره از گیوه و گالش استفاده میکردند، اما صنعت تولید آنها کاملاً سنتی و دستی بود. محمدرحیم ایروانی، نام کارخانه خود را «ملی» گذاشت که یادآور روزهای ملی شدن صنعت نفت و خاطرات روزهای خوب برای مردم بود. در این مطلب، به معرفی کامل این محصول پرطرفدار خواهیم پرداخت و ضمن ارائهی اطلاعات مفید در رابطه با هنر گیوه بافی و انواع این پاپوش، به شما خواهیم گفت که گیوه صنایع دستی کجاست و از کجا میتوانید انواع گیوه را مناسبترین قیمت ممکن تهیه کنید؛ با ما همراه باشید. اکثر کفشهای آن زمان لاستیکی و پلاستیکی بودند، اما ایروانی با نبوغی که داشت در سال ۱۳۳۷ با افتتاح کارخانه تولید چرم زمینه را برای تولید کفش چرم هم فراهم کرد.

او چون خوشخط بود و دستی هم در نویسندگی داشت، چند عنوان کتاب ترجمه و تألیف کرد. همچنین مدتی بعد از راهاندازی شرکت، پاساژی را در محله گلوبندک تهران با طرحی از خودش احداث کرد که بعدها آن را «استاندارد» نامید. همچنین از این طریق میتوان گیوهی مورد نظر خود را سفارش داد و آنگونه که مورد پسند است، خرید کرد. به این ترتیب، سیستم سنتی کفش جای خود را به نظام جدید کارخانهای داد و هر ماه افراد جدیدتری وارد کارخانه شدند و کارخانه نیز بزرگ و بزرگتر شد و ایروانی با خرید زمینهای اطراف کارخانه را بزرگتر کرد. همین موضوع، ایروانی را ترغیب کرد تا به فکر تولید نمونه داخلی آن بیفتد و به صورت حرفهای وارد صنعت کفش شود. او بعد از بازگشت به ایران، با الهام از اقدام محمد امینالضرب (پدر صنعت برق ایران) بههمراه تعدادی از تجار شیراز دستگاه تولید برق خریداری کرد و «کارخانه برق فسا» را به راه انداخت.