گيوه سنتی انواع گوناگوني دارد

گفت: در تولید گیوه قزوین نمیشود تفاوتی قائل شد تنها تفاوتی که میشود در گیوههای مناطق مختلف ایران دید این است که زیره گیوهها یک سری دستساز و یک سری ورقهای صنعتی است. این کفش از دو قسمت رویه و زیره تشکیل شده است که رویه از نخ، پشم یا ابریشم و زیره معمولاً از لاستیک یا چرم ساخته میشود. گیوهی لتهای، به دلیل استفاده از لته (تکههای کهنهی پارچه) در تولید زیرهی آن، به این نام خوانده میشود و قیمت کمتری نیز در مقایسه با بیشتر انواع گیوه دارد. رویهی این کفش معمولا از نخ، ابریشم یا پشم تولید می شود و در ساخت زیرهی آن از لاستیک یا چرم استفاده می کنند. در اغلب مناطق قزوین تخت گیوه از جنس چرم و یا لاستیک است ولی در برخی مناطق نیز کفی گیوه را با استفاده از فتیلههای پارچهای از جنس کرباس آماده میکردند. گیوه کارگری که بیشتر برای کارگران و کشاورزان ساخته می شود دارای زیره ای از جنس لاستیک است.

لازم به ذکر است قیمت آنها به مواد استفاده شده در ساخت آن بستگی دارد مثلا گیوه ای که رویه ابریشم دارد بخاطر قیمت بالای ابریشم گران خواهد بود. سارا معتقد است که ایدههای اصلی شرکت حاصل زحمات پدر و پدربزرگش بوده و او صرفاً توانسته آنها را عملیاتی کند. او فعالیت صنعتی خود را با کارخانه چرمسازی در بوستون (Boston) آمریکا ادامه داد، اما مدتی بعد این کار را کنار گذاشت. بعد از سال ۱۳۵۷، ایروانی این کودکان را که در آن زمان ۱۴ تا ۱۶ ساله بودند، با خود به خارج از کشور برد. یکی از ویژیگی های منحصر به فرد گیوه کلاش این است که این پای افزار چپ راست ندارد و شما میتوانید هر لنکه از کلاش ها را در هر یک از پاهای که دوست دارید بپوشید قبلا این ویژیگی در انواع گیوه ها مشاهده میشد اما رفته رفته چون دیگر گیوه هاشروع به استفاده از زیره ها ماشینی کردند عاملی شد که دیگر اکنون این قابلیت منحصر به گیوه کلاش هورامی شده است.

کلاش نوعی پاپوش تابستانی، سبک، بادوام و مناسب برای راهپیماییهای طولانی، ویژه مردان روستایی و از جمله صنایع دستی مناطق اورامان در استان های کردستان و کرمانشاه است. این هنر با قدمتی بیش از دو هزار سال مختص مناطق کردستان بوده است و پایافزار این منطقه شناخته شده که قبلا در دو طرح ساخته میشده است. فعالیت تولیدی این شرکت تولید انواع کفش صندل و دمپایی لایانگشتی با بهرهگیری از مدل اصلی ژاپنی برای راحتی بیشتر و بهتر پا بود. همین طور در سال ۱۳۷۱ سفر مجددی به ایران داشت، اما دیگر فعالیت صنعتی در ایران انجام نداد. آخرین فعالیت اقتصادی او، اقدام برای تأسیس کارخانه کفشسازی در افغانستان بود که در نهایت بیثمر باقی ماند. این شاید ساده به نظر برسد، اما یک رویکرد مثبت واقعاً منجر به اقدام مثبت شده و در نهایت منجر به تغییرات مثبت خواهد شد. بیشتر به من آموخته این است: به دنیا لبخند بزن و دنیا به تو لبخند خواهد زد.

اولین شرکت او باتا (۱۳۳۲) نام داشت و آخرین شرکت خود را با نام چرم خسروی نو (۱۳۵۶) در زمینه تولید چرم به ثبت رساند. به پیشنهاد پسرش بهمن ایروانی در حوالی شهر آتلانتا در ایالت جورجیا «پارک صنعتی کامن ولث» کارخانجات کفش «اوکاباشی» (Okabashi) را با مشارکت شرکتهای ایتالیایی و ژاپنی که در ایران با او همکاری داشتند تأسیس کرد و کسبوکار خانوادگی مسیر جدیدی را تجربه نمود. محمدرحیم متقی ایروانی در سالهای فعالیتش از ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷ در تأسیس بیش از ۵۰ شرکت صنعتی و تجاری و بیش از ۲۵ شرکت صنعتی در زمینه تولید انواع کفش مشارکت داشت.