گیوه را می توان بدون جوراب.

اساس یک گیوه مرغوب، جنس زیره آن می باشد. 7-“پیکه نه” (pekanæ)ابزاری است با دسته چوبی و میله فلزی،طول میله آن36 سانتیمتر است و می توان یک دسته کامل از فتیله هایی که برای یک تخت گیوه کافی است از آن گذراند، در بین میله آهنی و دسته چوبی یک قطعه غضروف گذاشته می شود تا فتیله ها با تکیه بر آن حالت خود را حفظ کنند و در یک ردیف قرار بگیرند. 3-درفش(wŠærd)ابزاری است که دسته آن خراطی شده و قسمت کارای آن از فلز است طول قسمت کارای آن 15/5سانتیمتر و عرض نوک آن 1سانتیمتر است از این ابزار برای سوراخ کردن فتیله ها،سوراخ کردن سر و ته تسمه چرمی و بریدن فتیله های و نیز در مواقع کوبیدن و شکل دادن به قسمت غضروفی سر و ته گیوه استفاده می کنند،در مورد آخر، درفش را در قسمت غضروفی باقی می گذارند تا هم به عنوان دسته از آن استفاده کنند و هم موقع کوبیدن و منسجم کردن مانع بسته شدن سوراخ تعبیه شده در غضروف شود.

2.پیه؛برای اینکه به درفش ها یا نوار های باریک پوست مالیده شود و در ضمن کار اصطکاک را از بین ببرد. 1.پوست که به صورت نوارهای باریک در کف گیوه به کار می رود و از روستاهای منطقه مخصوصا روستای ‹‹اسپریس››می آورند. 17-“قوتله”(qutlæ)ابزاری است ساخته شده از چوب گردو،موقعی که می خواهند کف گیوه آماده شده را بکوبند و صاف کنند ،سمت بیرونی کف گیوه را که قسمت اضافی تسمه چرمی در آن قسمت به هم تابیده شده است، بر روی قوتله که روی سندان چوبی است می گذارند ،تسمه چرمی تابیده شده در شیار و فتیله های ردیف شده در قسمت مسطح آن قرار می گیرند با مشته روی آن می کوبند تا صاف و فشرده شود،علاوه بر این قوتله با گوده گیر نیز به کار می رود. 14- “وز” (wæz) قطعه چرمی است که مقداری پیه گاو در آن می گذارند این ابزار برای پیه کشیدن تسمه ها به کار می رود البته کارکرد محافظت از دست را هنگام کشیدن تسمه هارا نیز بر عهده دارد.

پر گاماگیر(prgamagir)؛فردی است که وظیفه دوختن سوراخ های گیوه که توسط استاد کار دور تا دور تخت گیوه ایجاد شده است را بر عهده دارد این کار برای اتصال تخت گیوه به رویه آن انجام می گیرد.مراحل کسب مهارت در گیوه کشی به این صورت است که شاگرد ابتدا ‹‹پارونی››سپس‹‹پیکه نه گیر››و سر انجام‹‹کلاشگر››یا استاد می شود ،استاد کسی است که تنها در صورت لزوم همه مراحل یک تخت گیوه را به انجام برساند. 7-تسمه کشی؛تسمه آماده شده که طول آن 180سانتیمتر است به یک سوزن از طریق تنها سوراخ یک سر آن وصل می شود. ای گرفته سر در گریبان! در کار گیوه کشی به طور کلی از سه نیروی فشار،کششی و ضربه ای استفاده می شود و ابزارهایی که در این صنعت دستی به کار رفته اند،در جهت استفاده از این سه نیرو هستند. 12- “چوساو” (u sawĉ) ابزاری است با دسته چوبی خراطی شده ،قسمت کارای آن فلزی پهن سطح که هر دو طرف آن آجهای درشت دارد،قسمت کارای آن 28سانتمتر می باشد و از آن برای سایدن و صاف کردن سندان چوبی استفاده می شود.

هر چه بافت پنجه و نوک رویه تیزتر و باریک تر باشد و در قسمت سینه پا پهن تر شود بافت گیوه استاندارد تر است و با زیره همخوانی بیشتری خواهد داشت. 8-درست کردن قسمت میانی کف گیوه؛این قسمت که دقت و مهارت بیشتری لازم دارد توسط استاد کار انجام می گیرد ،استاد کار از در فش لبه باریک و تیزی که برای این کار درست شده است استفاده می کند،اغلب برای این که برش کف گیوه قرینه باشد از رنگهای متفاوت در در وسط کف گیوه استفاده می کنند. 15-“دوارگیر” (dæwar gir) ابزاری است با دسته چوبی خراطی شده و میله فلزی به طول 3سانتیمتر و نوک آن کاملا تیز و باریک است. 4-کوره درفش(wŠærd ærûk) یا “ژواره” (æražw)ابزاری است که دسته آن از چوب خراطی شده و میله کارای آن از فلز است،نوک این میله منتهی به یک نقطه می شود که چندان تیز نیست ،از آن برای مرتب و منظم کردن فتیله های تخت گیوه استفاده می شود.